Skip to main content

Posts

Showing posts with the label शङ्कर-काव्य

तुम कौन हो ?

तु म कौन हो ? चन्द्रमा की विमल, स्वर्णिम रश्मि सी तुम कौन हो ? तुम कौन हो ? कमल की नव पल्लवी सी कोमला तुम कौन हो ? तुम कौन हो ? मधुर वीणा के स्वरों सी चन्चला तुम कौन हो ? तुम कौन हो ? आग की उठती लठा सी सुन्दरी तुम कौन हो ? तुम कौन हो ? कौन जीवन के अन्धेरे में उजाले की किरण सी कौन हो ? तुम कौन हो ? स्वर्ग का वरदान हो तुम या कि माया मूर्ति कोई ? अप्सरा या मानवी हो ? सत्य हो या स्वप्न कोई ? मुस्कुराहट में नयन की बात मन की मत छिपाओ यह बताओ कौन हो ? तुम कौन हो ? ----------------------------------------------------- शङ्करले हिन्दी साहित्यमा पनि कलम चलाएका छन् । खास गरी अध्ययनका क्रममा बनारस-बसाइमा सरसङ्गतिको प्रभावले उनी हिन्दी साहित्यतिर आकर्षित भएको र बिस्तारै लेखनमा पनि हात बसाउन थालेको पाइन्छ । हिन्दीमा विशेषत: उनी कविता लेखनतिर ढल्किएका छन् । तिनमा पनि प्रायश: उनले प्रेम-प्रणयका कविता लेखेका छन् । उनले लेखेका तिनै कविताहरूमध्येबाट प्रकाश सायमीको सङ्कलनमा रहेको र उहाँमार्फत समृद्धि सायद हुँदै हामीसम्मन् आइपुगेको कविता यहाँ प्रस्तुत गरेका छौँ । शङ्करका चेतनप्रवाह शैलीमा बगेका निबन्ध मात्...

THIS NIGHT

- Shankar Lamichhane L ike a torn leaf of notation A piece of sky Is glued over here. It is its song thant the waves murmer And sing out to the shores. This night, Now I feel, Will not be able to nestle in my eyes ! --- It is this night That has taken away The songs That I composed And had not yet sung.

O MOUNTAINS !

- Shankar Lamichhane Keep forever now My footprints as souvenirs - I am on my way to the valley now. I'm so very grateful You have carpeted my trails with gold-leaves; I am so very grateful That you flowered the rocks with orchids. Please remember Some one came to scale Your heights and depths And had heart enough To possess you. And remember He stood in the middle of the bridge And cut his heart in two With the blades of your stream; While the trees around Waved their branches Like someone's hands Waving farewell. And his heart weighed The stones he was stepping upon; Each step That increased the distance Of separation ! November 26, 1960 Pati-bhanjyang --------------------------------------------------------------------------------------------

नजन्मेको छोरालाई

- शङ्कर लामिछाने मेरो छोरा ! एकदिन तैँले मसँग वा मेरो मृत्यु भएमा स्वयम्‌सँग एक प्रश्‍न गर्ने छस् । मेरो छोरा ! मसँग प्रश्‍नको केही उत्तर छैन ! सिर्फ छ, एक सन्तुष्टि बल्ल मेरो परम्पराले थिचेका प्रश्‍नहरू तेरो मुखबाट निस्कन सके । मेरो छोरा ! तेरो युगको प्रभातमा मेरो अन्धकार मेरो मृत्युसँगै मरिसकेका हुनेछन् । र तैँले बुझ्ने छैनस् तेरो पितालाई स्वयम्‌को अस्तित्त्वसँग पनि शङ्का उठेको थियो । तँलाई पत्यार पार्न सक्ने छैन त्यसबेला म कस्तो उत्तेजनाहीन निष्क्रिय र निर्बल थिएँ । तैँले सायद कहिल्यै पनि बुझ्ने छैनस् होला कि सङ्घर्षको सिर्जन निम्ति शरीरका रगतका अन्तिम बूँद पनि भुल्किनुपर्छ - केन्द्रित हुनुपर्छ - प्रत्येक क्रिया एक लक्ष्यमा । म त झण्डै लक्ष्यहीन थिएँ सिवाय एक प्रयासको । मैले तँलाई जन्माउने प्रयास गरिनँ; र लुकाइराखेँ आफैँमा एक अज्ञात अपरिचित अनिश्‍चित अवसरको निम्ति । म भन्न सक्दिनँ, म बिल्कुलै असमर्थ छु - तँलाई जन्म लिनु दिन ढिला गरेर मैले, आफैँसँग वा तैँसँग वा तेरापछि आइरहने कैयन्-कैयन् वंशसँग नजन्मेको मेरो छोरा ! तेरो जन्मभन्दा कति अघि कति अघिदेखिन् तेरो प्रश्‍न मकहाँ आएर फर्केको छ...