' तिम्रा पर्खालमै तिम्रो बाटो छ ! ' यो कसको महान् वाणी ? नित्सेको ? अहिले ट्याक्क सम्झिन सकिनँ ! ‘ बाटो नभएको ठाउँमै गोरेटो छ ! ’ यो कसको महान् वाणी ? थाहा छैन ! ‘ लेख्न असमर्थ भएकै बेला , लेख्ने प्रयास गर ! ’ यो कसको महान् वाणी ? थाहा छैन ! तर , अहिलेको क्षणमा म यो तीनै आयाममा संकुचित भएको स्वयंलाई अनुभव गर्दै छु । बाटो छैन , गोरेटो छैन , लेख्ने सामर्थ्य छैन !!! मलाई सम्झना आइरहेछ , कसरी म प्रेमपत्रहरु १५-२० पेजको लेख्थेँ । न हात थाक्थ्यो , न मन ! र त्यत्ति लेखिसक्दा पनि लाग्दथ्यो अझ भन्ने कुरा व्यक्त भएको छैन ! र आज ? व्यक्त गर्ने कुरा नै पाउँदिनँ ! लाग्दछ , के मेरो भण्डार रित्तियो ? वा मेरो सेन्टीविटीमा ठेला पर्यो ? होइन , यी कुनै पनि कुरा होइनन् , म यथावत् नै छु भन्ने धारणालाई कुम्लो झैं बोकी मेरो अन्तर्मन विद्रोह गर्न खोज्दछ । म कलम हातमा लिन्छु र कामना गर्न थाल्दछु – यसबाट उच्च साहित्य नै निस्कोस् ! यहीँ , यस चाहनामै , मेरो कमजोरी छिपेको छ । के मैले नै ठेक्का लिएको छु , उच्च साहित्य लेख्ने ? के अरुले उच्च लेखेको उच्च साहित्य...